Céline Dion & René Angelil
Wat Céline en René zo uniek maakt,  is dat ze altijd actief betrokken zijn bij nieuwe projecten. Ze laten het niet zomaar over aan een ander – of hun eigen – team, nee… ze willen zelf een deel uitmaken van het creatieve proces. Ook bij ‘Céline’ was dit het geval. Céline en René weten wat ze willen en hoe ze het willen doen. Elke keer leggen ze hun eigen lat hoger en moet het beter, anders. Natuurlijk duurt het soms een tijdje voor iets goed op touw staat, zoals deze show, dat eerst heel anders zou worden. En daarnaast mogen ze van geluk spreken dat ze al jaar en dag bijgestaan door de besten uit de showbizwereld.


Ken Ehrlich
Wat hebben ‘A New Day…’ en ‘Céline’ gemeen? Ze hebben beide een gastproducer. Voor ‘A New Day…’ was dit Franco Dragone, voor ‘Céline’ is dit niemand minder dan Ken Ehrlich. Niet iedereen weet wie hij is, maar je hoeft maar een aantal van zijn producties te noemen en je weet gelijk wat een talent hij heeft. Zo heeft hij af en aan sinds 1980 de jaarlijkse Grammy Awards geproduceerd, maar ook de Emmy en Alma Awards. Hij bedacht shows als Divas Live (voor VH1) en de MTV Movie Awards. Haal maar eens een special van Elton John, Eric Clapton, Whitney Houston, Shania Twain, The Backstreet Boys en natuurlijk Céline uit de kast en de kans is groot dat je zijn naam tegenkomt.
      Voor Céline en René was dit ook één van de redenen om samen te werken met deze legende. De performance van ‘Beauty And The Beast (waarin Céline samen met Peabo Bryson zong) was door hem geproduceerd, net als het VH1 Divas live concert in 1998 (beste uit de series volgens velen), ‘A New Day…’ opening night, en de ‘That’s Just The Woman In Me’. Voor de laatste genoemde special kwam hij 7 uur voor de opnames op het idee om een ode te brengen aan George Harrison met het nummer ‘Something’ (met Joe Walsh op gitaar). Tijdens de ‘Taking Chances’ tour kreeg Ehrlich een belletje van René of hij geinteresseerd was om Céline’s nieuwste Las Vegas show te produceren, en uiteraard zei hij volmondig “ja!”. 20 jaar lang hebben ze met elkaar samengewerkt, maar altijd voor een bepaalde evenement. Al aan het begin wilde hij een totaal andere show dan ‘A New Day…’, deze show moest om Céline draaien en veel intiemer worden. Ehrlich wilde een goede mix van hits, covers en nummers die Céline al een hele tijd niet meer heeft gedaan. Hij werkte hecht met Yves Aucoin (licht) en Denis Savage (geluid) om een spectaculaire show (ook technologisch) in elkaar te zetten.

Denis Savage & Yves ‘Lapin’ Aucoin
Denis Savage (geluid) en Yves Aucoin behoren al jaren tot Céline’s vaste adviseurs, wat ze te danken hebben aan hun grote talent. Met deze show is er meer druk op Savage, omdat het nu vooral om de muziek, om Céline stem, om het geluid draait en veel minder om show. Al 25 jaar werkt hij voor Céline en weet als geen ander hoe het is om met en voor haar te werken. Savage speelde een grote rol in het ontwerp van het Colosseum, de akoestiek moest immers van hoge standaard zijn. Deze keer hoefde hij daar gelukkig veel minder op te letten, het gebouw dat hij jaren geleden mede-ontworpen heeft staat er nog en doet er qua geluid zeker niet onder ten opzichte van het begin van ‘A New Day…’. Zijn grote uitdaging was om naast het geluid voor Céline, ook het geluid voor een 31-koppig orkest (3x zo groot dan dat hij normala is gewend) te verzorgen en te zorgen dat alles perfect klinkt. Voor de show wordt er gebruik gemaakt van maar liefst 80 microfoons en 194 speakers. Daarnaast is de show opgebouwd uit hele drukke stukken en hele rustige, die elkaar regelmatig afwisselen. Dan staat Céline er ineens met een 31-koppig orkest en dan is enkel een trio cellisten aan het spelen, nog een uitdaging! Maar wat misschien wel de grootste uitdaging is, is de lucht. Elke avond is het anders; er is meer of minder publiek of de vochtigheid verschilt, elk een belangrijke factor als het gaat om lucht.
     Voor Aucoin gelden weer hele andere regels. Hoewel “Céline” veel minder show is dan “A New Day…’, moest hij de show toch wat pit geven en spectaculair laten zijn op een hele andere manier. Hij is niet alleen met het licht bezig, maar ook bijvoorbeeld met podiumontwerp, video’s en zelfs kleding…alles om het maar waanzinnig eruit te laten zien! Weg zijn de 31 dansers, die niet alleen plaats hebben gemaakt voor het orkest, maar ook voor een groter scherm (dat helemaal tot het publiek rijkt), hologrammen, watergordijnen en veel meer. Keer op keer weet Aucoin het publiek te verrassen en de shows toch spectaculair te maken.

Claude Lemay ‘Mego’  & Philippe Dunnigan
Mégo…welke Céline fan kent hem niet? Hij is al jaar en dag Céline’s bandleider en pianist en dus een vertrouwd gezicht in de band. Al in 1987 ontmoette hij Céline, die toen 19 was. 25 jaar later blijft hij zich verbazen over Céline’s talent en noemt het nog steeds een droom dat uitkomt, om voor en met Céline te werken. Ook voor Mega was er een grotere rol klaargelegd met deze show… in plaats van 9 andere bandleden, zou hij er 30 onder zijn hoede hebben en moeten dirigeren. Dat betekent dus heel veel verantwoordelijkheid, maar ook heel veel schrijven. Hiermee kreeg hij ook hulp van Philippe Dunnigan, één van Montreal’s beste violisten. Hij hielp Mego leden van het orkest uit te kiezen (er werden maar liefst 4 audities gehouden) en hem met arrangementen voor het strijkgedeelte. Na de audities moest Mego nieuwe arrangementen schrijven voor elk nummer dat gebruikt zou worden en voor 31 muzikanten. Naar aanloop van de première stond hij elke dag om 7 uur op, ging hij om 10 uur repeteren en was hij tot middernacht aan het schrijven. Maar volgens Mego is dit het allemaal waard, hij doet het allemaal voor dat 19-jarig meisje dat hij voor het eerst ontmoette in het huis van haar ouders in augustus 1987.